Loş Oda’nın Melekleri!
Oda loş, iki gölgeyiz, baba ile oğul, hüzün var.
Yandaki yatakta genç bir can ve kayınpederi Mustafa Tuncer.
Yirmi dokuzunda damadına bakan o vefalı ruhlar,
Oysa gencin babası çok az uğrar, o da acı verir, yaralar.
***
Koridorda ayak sesleri, gözler tıkırtıda bekler;
Hangi odanın fanisi bugün dünyadan göçtü?
Hangi yorgun refakatçi, kederine bir keder ekler?
Her sesle hayat, kalplerdeki trajediyi ölçtü!
***
Gecede dört kez İbrahim Bağdiden’le altını değiştik,
Buymuş meğer birbirini ilk görüşte kardeşlik!
Tek başına nereye kadar taşır, zorlu yükü etmese birisi eşlik?
***
Kutsal bir nöbet bu, babamın en zor anları,
Sanmam üstümde olan babalık hakkını ödeştik!
Ara sıra uyanır, sorar babam: "Oğlum, kimim ben?"
Cevabım titrek fısıltı: "benim babamsın, canımsın sen!"
***
Ve bana dedi ki: "Tevhit, Sen benim babamsın!"
O an döndü dünya tersine; babamdın dedim şimdi yaramsın!
İşte orada, roller o anda değişti, oğul, babasının babası;
Unutan bir ruh ile, artık bin kat yüklendiğim evlatlık çabası!
***
M. Tevhit Gülseven, Ocak 2017 Erzurum
