Ölüm insanlığın gerçek aynasıdır, - Hem insan olan ölürken de insandır!
Sen gidince yer açılır gelenlere,
Korkusuzca sarıl öleceğini bilenlere.
İnancın neyse, yalvar Tanrı’ya,
Konforlu göç yalnızca insan olana.
***
Ölüm gelir belki kalabalıkta ansızın,
Ya da kaotik ortamında ve evde yalnızsın.
Yalnızlar için ne değeri var sonradan gelenin,
Var mıydı yaşarken bir bardak su verenin?”
***
Susuz gitmekten korkma ölüme,
Ölüm sormaz ne dilersin diye.
Konuşursun belki, o duymaz yine,
Bıraktınsa iyi bir hatıra, gelirler makberine.”
***
Sorarlar; ne olmuş ki, ölmüş niye?
İnsan olmazsan gereğince, bil ki,
Sabır, sükûnet beyaz ışık gibi.
Kimi günahın karasıyla kirli,
Kimi alevle buruşuk, karanlık gibi.
***
İyilik ve kötülüğe attınsa imzanı,
Öyle bekle ölümü, sırdır insanın son anı.
Sevgiyle ya da nefretle yoğruldu insan,
Unutma, yaratıldı nisyanla insan!
***
İki yol var: iyilik ya da kötülük.
İnsana, hayvana, dağa, suya karşı körlük
Çıkacak karşına hayatını boyadığın rengi,
Verirler eline ömrün hesap defterini!
***
M. Tevhit Gülseven Konya/ Selçuklu Tıp Hastanesi 2026
